นิทานอีสป หมาจิ้งจอกกับเม่น

นิทานอีสป หมาจิ้งจอกกับเม่น

นิทานอีสป หมาจิ้งจอกกับเม่น

นิทานอีสป หมาจิ้งจอกกับเม่น

หมาจิ้งจอกตัวหนึ่งกำลังกระหายน้ำวิ่งหอบมาแต่ไกลมาเห็นลำธารขวางหน้าอยู่ ไม่ทันพิจารณาว่าน้ำกำลังไหลเชี่ยว ก็กระโจนลงไปจะกินน้ำ กระแสน้ำในธารนั้นจึงพัดเอามาจิ้งจอกลอยไปติดอยู่ในซอกหินแห่งหนึ่งซึ่งเป็นตลิ่งสูงชัน หมาจะปีนขึ้นไปไม่ได้ ก็เกาะก้อนหินนิ่งอยู่แต่พอไม่ให้จมน้ำตาย ฝ่ายตัวเหลือบหนึ่งได้กลิ่นหมาจิ้งจอก ก็มาตอมกัดกินเลือดกลุ้มอยู่ ในขณะนั้นมีเม่นตัวหนึ่งลงมาจากป่าจะกินน้ำ พอแลเห็นมาจิ้งจอกก็นึกสมเพชจึงร้องไปว่า“ ตัวเหลือบตอมกัดท่านอยู่ออกเป็นกลุ่ม ทำไมจึงนิ่งทนอยู่ได้ เราจะลงไปช่วยปัดให้เอาหรือไม่”หมาจิ้งจอกได้ฟังก็ตอบไปแก่เม่นว่า “อย่าเลยท่านเอ๋ยเหลือบฝูงนี้มันกินเลือดเราอิ่มทุกตัวแล้ว ถึงมันจะตอมเราต่อไปมันก็เป็นแต่ตอมอยู่เปล่า ๆ จะกัดกิน เลือดเราอีกมิได้ถ้าท่านไล่เหลือบฝูงนี้ไปเสีย เหลือบฝูงอื่นที่ยังหิวก็จะพากันมากัดกินเลือดเราแทนเหลือบฝูงนี้อีก”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ถึงเราได้รับความทุกข์อยู่บ้างเพียงใด การที่จะคิดหลีกเลี่ยงความทุกข์นั้นควรพิจารณาเสียก่อน บางทีหลีกความทุกข์น้อย จะถูกความทุกข์ใหญ่ อย่าให้เป็นได้เช่นนั้น

กลับไปข้างบน



บทความโพสเมื่อ:พฤษภาคม 26, 2012

ใส่ความเห็น